Beproeving

'De wereld wordt steeds wreder geregeerd door godsdienstwaanzinnigen,' dacht Leon somber. 'Predikers, fanatici, gelijk hebbers, misleid geloof. Droef. Maar niks gebeurt in een vacuüm, alles is met alles verbonden. En ik luister toch ook naar een stem in mijn hoofd? Wat is waar?'

Hoger trok een troepje schreeuwende zeemeeuwen naar het strand. Hij haalde bedrukt een paar keer diep adem. 'Scheveningen. Dat moest ik ook maar doen, het is tijd. Aan het werk.'

Was het lachen? Iedereen stond te gniffelen maar Jeroen zag er de humor nog niet van in. Langzaam verwijderden de meeste belangstellenden zich weer. Naar nieuw strandvertier. Cafés. Winkels. Boulevardromantiek. Hij dacht een koekoek te horen. Heel raar. Hij voelde zich steeds ongemakkelijker. Koekoeken, die laten een ander hun ei uitbroeden. Hij zat ergens aan vast. De omstanders hadden het gezien, gehoord en erger nog, Annemarie stond te knikken.

'Wat heb ik toch altijd een stomme grote bek,' dacht hij teleurgesteld over zijn eigen impulsieve handelwijze. Overmoedig een stomme weddenschap aangaan met een straatartiest! Hij trok zijn schoenen weer aan. De rechter grote teen had hem beschuldigend wit aangekeken door het gat in de sok.

'Goed, ieder mens vergeet dingen, is dat een bewijs dat ik niet goed snik ben? Je doet van alles op je automatische piloot, uit gewoonte. Zoals je van alles afraffelt. Hup, hup, je denkt er niet over na. Je bent met iets anders tegelijk bezig. Keistront, ja, en dan vergeet ik dat gat. Die slimme goochelgabber is een beetje helderziend en die pikt dat op. En dan zet hij mij te kakken. Tering. Maar het stomste is dat ik me dan ga verzetten. Ja hoor, ik ga het tegendeel bewijzen! Schoenen uit en mezelf nog een keer voor lul laten zetten. Hier, aanschouw het schoolvoorbeeld van totale onbewustheid! Zo zei die boulevardmongool het. "Huh, huh. Deze jongeman wéét niet eens dat hij een enorm gat in zijn sok heeft."'

Hij kreeg weer een droge mond en een wazig soort driftgevoel in zijn buik.

'Ik had er gewoon geen actieve herinnering aan! Nou goed? Of hij had me gehypnotiseerd! Langharige ouwe hippie, oud Indiaas jasje, smeerlap met zijn goochelkunstjes op straat. Dat jongleren was goed. Die truc met dat kleine jongetje op zijn hoofd ook. Zeker wel. Maar ja, dan gaat die straatlol het publiek erbij betrekken en er wordt een slachtoffer gezocht. Vermaak, vermaak. Leuk hoor!'

Zijn hoofd tolde. Annemarie stond alweer iets verderop met een opvallend breed gebouwde bruine gast te praten.

'De ontrouwe sloerie. Eén stom foutje en ja hoor, Jeroen heeft alweer afgedaan. Beter dat we nog geen seks gehad hebben. Dan was de afwijzing nog weer erger. Erger?'

Hij draaide zich half om, weg van dat beeld. Nog een mooie neger ook. Gespierd as hell. Met zo'n intellectuele bril. Zijn hele buik deed pijn en er zat een brok in zijn keel. Hij wilde eigenlijk weg, zo ver als mogelijk. Maar er moest nog betaald worden. Een tientje aan die ouwe flikker. De weddenschap.

'Ik laat me niet kisten,' dacht hij benauwd. Gauw dat huilgevoel wegduwen. Goddank, er zat nog een rood briefje in zijn portemonnee. Kolere, dadelijk had hij nog om wisselgeld van zijn vijftigje moeten vragen! K.U.T.

De oudere man pakte glimlachend het geld van de weddenschap aan. Zijn ogen stonden vreemd intens.

"Er is heel veel wat je niet van jezelf weet," zei hij. Die lage stem weer! Jeroen zag hoe zijn hand met de portemonnee begon te trillen. De doodsangst wurmde zich uit zijn buik naar boven.

'Ik moet godskolere kotsen,' dacht hij nog maar zover kwam het niet, want hij viel al flauw.

Annemarie had het nog niet helemaal met Jeroen bekeken. Ze had een oude date met hem opgepikt. Waarom het in januari niet gewerkt had, wist ze niet goed meer. De film gisteren was wel leuk. Romantische goedgevoelshit. Jeroen had tersluiks iets met zijn ogen zitten doen, zij zelf had gewoon even gejankt toen dat suffe meisje het niet goed kon maken.

Jeroen, ja, een prettig gezond ogende, lange jongen met mooi glanzend dieprood haar. Iemand die ook gevoel had. Wel al stukken beter dan die Bart van zaterdag. Die vieze kerel had gewoon achter in de taxi ruw haar hoofd in zijn kruis geduwd. Ploert was misschien niet anders gewend maar zij had toevallig nog wel iets van fatsoen. Iets van drift trouwens ook. Het was vooral zijn onaangename verrassingstoer maar ook de vanzelfsprekendheid van zijn handeling.

"Ik bijt je lul er af, als je je gulp openmaakt," had ze toen als een dier gegromd. Het idee was supergoor maar het blufte die stommeling wel af. Hij probeerde nog even zijn verloren gezicht terug te vinden met asociaal verweer: "Ik wist niet dat je van een nette familie was!"

De taxichauffeur was van het betere soort. Meegeluisterd, in de spiegel meegekeken, natuurlijk alert op het geluid.

"Meneer, stapt u maar even uit!" zei hij terwijl hij de Mazda aan de kant zette. De chauffeur stapte zelf ook gedecideerd uit en deed het portier aan Barts kant demonstratief open.

"Beetje manieren scheelt," snauwde hij. Bart stapte geschrokken en geïntimideerd de natte stoep op. Regen of geen regen, lopen naar huis, dat zou hij nog lang onthouden.

"En waar gaan we dan nu naar toe, dame?" vroeg de chauffeur. Het was een Italiaans type, mooi donkerkrullerig haar, scherpe neus. Ze zat even verdwaasd te aarzelen.

"Ik heb twee lieve dochters thuis," zei de chauffeur. "Die vertellen me soms ook wat. Ik kan alleen de meter niet afzetten. Waar gaan we nu heen?"

Naar huis en onder de douche, dacht ze. Die dertig euro kon ze wel lijden. Anders had Bart het betaald, realiseerde ze zich. Naar zijn huis en dan was het neuken geblazen waarschijnlijk. Voor die misstap was ze mooi bewaard gebleven. Ontvrienden en ontvolgen, zo eenvoudig was het.

Nee, die Jeroen was absoluut van het lievere soort. Netjes handen thuis in de bioscoop. Wel aan het eind een arm om haar schouders. Meer van samen even verdriet gevoeld, zoiets. Ze gingen laat eten en Jeroen had gewoon geglimlacht toen ze zei dat ze moe was.

"Ga ik zelf ook eens vroeg onder de wol," antwoordde hij gevat. "Ik maak het soms te laat met mijn Bubbleshootersverslaving."

Eigenlijk ook een grappige jongen. Hij had leuk ad rem gedaan bij die truc met dat kind op het hoofd van de goochelaar. Maar je zag het aankomen met dat gat in die sok. Tenminste, Jeroen zelf miste die boot.

Ze keek om toen ze het rare geluid hoorde. Jezus, die Jeroen ging daar even onderuit! Direct schoot ze toe, maar de goochelaar had de jongen al opgevangen.

"Het valt mee, het valt heus mee," zei de man ontspannen. "We leggen hem even neer, zodat hij kan bijkomen. Het zal de stress wel zijn."

Jeroen hoorde het de goochelaar zeggen. Hij was half weg en half erbij. Hij was zich heel bewust van zijn hoofd in de elleboogholte van de man. 'Gewoon heel lang zo blijven liggen,' dacht hij nog met een onbekend verlangen, maar toen dook zijn geest weer weg. Toen hij zijn ogen weer opendeed, zat Annemarie met zijn hoofd in haar schoot en de goochelaar stond zijn spullen in te pakken.

"Hier is mijn kaartje," zei hij tegen het meisje. "Leon Maatgever. Voor als er wat aan de hand is. Maar hij is alweer bij zijn positieven."

Annemarie gaf hem een hand en stelde zichzelf zittend voor. Heenhuis.

Jeroen voelde weer de buikpijn opzetten. De schaamte! Verdomme, op straat liggen! Zielig zijn. Afhankelijk van een meisje! Gatverdegatver. Hij draaide zich op zijn zij, weg uit haar schoot. Maar verder dan op handen en kniën kwam hij niet.

"Rustig aan, lieverd! Rustig aan. Stap voor stap."

Werkelijk. Dat zei ze. Lieverd. Ineens ging de knop toch om. De tranen liepen al uit zijn ogen terwijl zijn mond het geluid krampachtig tegenhield. Daar zit je als een dier, flitste er door hem heen.

Het leek of het Annemarie niks kon schelen. Lieverd. Dat had ze gezegd. Met een magistrale wilsinspanning hees hij zichzelf overeind. Goddank, het kotsgevoel was weg.

"Sorry, sorry," zei zijn mond en nog een paar keer op de automatische piloot: "Sorry, sorry."

De goochelaar keek de twee jonge mensen aan. 'Mooie kids allebei. Dertig,' schatte hij. 'Saturnus vierkant Saturnus. Het jaar van de beproeving, volwassen moeten worden. Mij is dat ook helemaal niet goed afgegaan.'

Hij hees de grote rugzak omhoog en stak zijn armen door de banden.

'Ik moet me ook niet overal mee bemoeien,' mopperde hij in zichzelf. Toch wist hij het al. Hij stapte op de éénwieler. Naar huis. Een Netflixfilmpje kijken. Nog een hoop episodes van Disenchantment te goed. Tekenfilms, heerlijk. Weg uit de animatiewereld van de Trumpianen.