Wát een tijd om in te leven. 'Coronatijd'. Er werd nog lacherig over gedaan toen het begon met een 'dringende oproep om per direct geen handen meer te schudden' ("U kunt vanaf nu voetzoenen of elleboog stoten, wat u wilt.", aldus toenmalig minister-president Rutte). Het groeide uit tot de meest vergaande inbreuken op fundamentele vrijheden en grondrechten die we in de naoorlogse geschiedenis hebben meegemaakt. Afstandsregels, maximale groepsgroottes, mondkapjesverplichtingen, winkel- en schoolsluitingen, quarantaines en avondklokken. Velen dachten dat het niet erger kon, totdat met de invoering van het coronatoegangsbewijs ook artikel 1 van de Grondwet eraan moest geloven en expliciet onderscheid werd gemaakt tussen bevolkingsgroepen: gevaccineerden en ongevaccineerden. Eersterangs- en tweederangsburgers.

Met het boek dat voor u ligt, levert Stadermann opnieuw een belangrijke bijdrage aan de strijd voor gerechtigheid. Op treffende wijze wordt blootgelegd hoe in tijden van crisis de maatschappij, inclusief politici, de media en rechterlijke macht, grotendeels kritiekloos een destructief overheidsnarratief volgde. Het beschrijft de schaamteloze heksenjacht op de weinige artsen en apothekers die wél de moed hadden hun geweten te volgen. De lezer zal soms verbijsterd zijn over de feiten, soms woedend over het onrecht en soms verdrietig over het verraad door de instituties. Verwacht niet louter een terugblik op een tijd die achter ons ligt, maar bovenal een indringende waarschuwing dat wat gisteren gebeurde, morgen weer kan gebeuren. Een cruciaal document dat dwingt tot nadenken over hoe we als samenleving omgaan met afwijkende geluiden, vooral wanneer er veel op het spel staat.