Ooit trok de Boeddha door het land Magadha. Hij reisde van plaats naar plaats en naderde Rajagaha precies op het moment dat de dag ten einde liep. Het milde licht van de ondergaande zon verspreidde zich over de wijde vlakte, als een zegen van een goddelijke hand over de groene rijstvelden en weiden.

Hier en daar hingen kleine stofwolkjes vlak boven de grond, oplichtend als fijn goudstof, een teken dat de boeren en hun ossen na een dag hard werken op weg waren naar huis. De lange schaduwen van de bomen waren omgeven door een gloed die alle kleuren van de regenboog leek te weerspiegelen. Tussen de bloeiende tuinen door schitterden de poorten, dakterrassen en koepels van de hoofdstad.

Geraakt door dit uitzicht bleef de Boeddha staan. Met vreugde begroette hij de vertrouwde vormen die zoveel herinneringen opriepen, en dacht terug aan de tijd waarin hij nog een jonge asceet was, op zoek naar bevrijding. Er was inmiddels een halve eeuw verstreken. In die vijftig jaar had de Boeddha niet alleen zijn eigen levenspad, maar de loop van de hele wereld veranderd.