Bevrijd van dit Leven
23.99 In winkelmand
Jaska de Bree

Bevrijd van dit Leven

23.99

Bauke Kappers, televisieregisseur van onder meer Jules Unlimited, Twaalf steden dertien ongelukken en Twee meter sessies, krijgt op zijn 50e een beroerte. Deze ramp verandert zijn werkzame en privéleven ingrijpend.

“Ik heb de verschillende stukken tekst uit uw boek gelezen. Wat een strijd is het voor u en Bauke geweest!  Ik wens uw boek een uitgebreid publiek en veel bekendheid toe. Het is het waard om veel gelezen en geciteerd te worden” – Pim van Lommel,  auteur van “Eindeloos bewustzijn”.

Klik hier voor het leesfragment
(14 klantbeoordelingen)
De voordelen van Obelisk
checkbox
10% extra korting bij het afrekenen
checkbox
Morgen uw bestelling in huis
checkbox
Altijd gratis thuisbezorgd
checkbox
Achteraf betalen mogelijk
checkbox
Lid van stichting webwinkelkeur

Beschrijving

“Ik heb de verschillende stukken tekst uit uw boek gelezen. Wat een strijd is het voor u en Bauke geweest!  Ik wens uw boek een uitgebreid publiek en veel bekendheid toe. Het is het waard om veel gelezen en geciteerd te worden” – Pim van Lommel,  auteur van “Eindeloos bewustzijn” –

Bauke Kappers, televisieregisseur van onder meer Jules Unlimited, Twaalf steden dertien ongelukken en Twee meter sessies, krijgt op zijn 50e een beroerte. Deze ramp met als restschade een eenzijdige verlamming, verandert zijn werkzame en privéleven ingrijpend. Dat geldt evenzeer voor zijn vrouw, Jaska de Bree. Sociaal pedagoog, docente Sociaal Pedagogische Hulpverlening (SPH) aan diverse hogescholen en auteur van zes SPH studieboeken.

Het boek bestaat uit drie delen:
In het eerste deel ‘De ramp”, beschrijft zij op indringende wijze hun beider worsteling om met Bauke’s invaliditeit en hun daardoor totaal uit balans geraakte relatie om te gaan.
In het tweede deel, ‘Verlossing”’, volgt het relaas hoe Bauke na 14 jaar de handdoek in de ring gooit en om euthanasie vraagt en krijgt.
In het laatste deel ‘Nieuw begin’, eindigt zij verrassend met een kijk op deze ramp vanuit een spiritueel perspectief. Voor wie ervoor open wil staan. Een krachtig pleidooi tegen de angst voor de dood. Vooral in deze tijd extra relevant.

Het boek beoogt een hart onder de riem te zijn voor mensen in een dergelijke situatie.

Het nawoord is aan Tasmir, een van haar gidsen uit de geestelijke wereld.

New Orleans versus de Twin Towers. Beide rampen veroorzaakten duizenden doden, maar qua impact legde de natuur het af tegen het terrorisme. 9/11 heeft nu nog steeds alle aandacht, die overstroming daarentegen: ach, shit happens… Ook een beroerte, of CVA, lijkt door de medische stand eerder als een natuurramp dan als een terroristische aanslag te worden benaderd. Weinig aan te doen, ook weinig eer aan te behalen. Toch zijn er in ons land jaarlijks 42.300  mensen die het overkomt. Zo’n 115 per dag.

Die beroerte trof 12 december 2002 onze levens even onverwacht en ongenadig als de vliegtuigen die torens. Een voltreffer die twee levens compleet liet instorten. En zie dán maar op die ground zero iets op te bouwen wat een béétje in de buurt komt van wat die levens eens waren. Van deze natuurramp die ons op 50-jarige leeftijd trof, wil ik 16 jaar na dato verslag doen. De pijnlijke wederopbouw van twee levens en tenslotte Bauke’s wens om na 13 jaar dapper zijn ‘…en alle mogelijkheden tot op het bot te hebben afgekloven…’ zoals hij het zelf noemde, de handdoek in de ring te gooien. En om euthanasie te vragen. Hiermee hoop ik al die mensen die hetzelfde overkwam of nog zal overkomen een hart onder de riem te steken. De getroffenen zelf, maar zeker ook hun partners, familie, vrienden of andere mantelzorgers wier leven vaak net zo abrupt en ingrijpend verandert. Bauke wist dat ik met dit boek bezig was en vond het een prima idee om dit verhaal de wereld in te zenden. Aanvankelijk zouden we dat samen doen, maar hem ontbrak de benodigde energie.

Sinds december 2002 is er het een en ander verbeterd met betrekking tot het sneller herkennen van een beroerte. Er zijn inmiddels ‘strokeunits’ in de grotere ziekenhuizen en er is veel bekendheid gegeven aan de symptomen die, voorafgaand aan, én tijdens het CVA zijn waar te nemen. Wellicht worden blijvende fysieke gevolgen hierdoor beperkter. Maar als je toch de slechtste kaart trekt dan is het goed te beseffen welke impact het op je leven kan hebben. En welke voetangels en klemmen – maar ook onverwachte hoogtepunten – je te wachten kunnen staan. Ons persoonlijke verhaal biedt wellicht troost en steun door de herkenning, maar ook de erkenning van de impact en gevolgen van een CVA. Misschien ook troostend, omdat Bauke’s wens om dit voor hem zo zware leven na 13  jaar proberen op 63-jarige leeftijd te mogen verlaten, niet alleen door mij, maar ook door onze huisarts en een SCEN-arts werd gerespecteerd. Zijn lijden werd gezien, gehoord en erkend. Ik heb hem in liefde laten gaan. Samen met ons trouwe netwerk van vrienden en familie. Door dit verhaal te vertellen hoop ik ook euthanasie dichterbij te brengen als waardige manier om dit leven te verlaten. Met name die mensen die het momenteel nog voor het zeggen hebben over wie wel en wie niet mag sterven, vraag ik om met een open hart en zonder angst naar de dood te kijken. Het is niet het einde. We hebben een eindeloos bewustzijn. Laat niet uw eigen angst voor de dood bepalend zijn voor de wens van anderen. En laat het aan de mensen zelf over om te bepalen of ze genoeg geleden hebben. Wat de oorzaak van dat lijden is, is totaal niet relevant. En: nauw betrokkenen kunnen en moeten worden meegenomen in de overgangswens. Dáárin kunnen hulpverleners heel veel betekenen. Liever dat, dan te oordelen wie wel en wie niet mag gaan, omdat de dood niet voor iedereen het ergste is wat een mens kan overkomen.

Al schrijvende besefte ik dat mijn perceptie van hoe anderen hetgeen ons overkwam ervoeren, niet zo hoeft te zijn geweest. Daarom geef ik her en der in dit boek ook hun beleving de ruimte. Het lijkt me voor lezers belangrijk om zich tijdens dit soort rampen en de naweeën ervan te realiseren dat het waardevol voor beide partijen kan zijn om wederzijdse belevingen te onderzoeken. Dan is elkáár hierin steunen ook beter mogelijk. Ik vroeg negen vrienden en familie uit zowel Amsterdam als Friesland hoe zij ons hebben ervaren. Welke zaken welke impact al dan niet op hen hadden. Of het nog wel plezierig was met ons om te gaan maar ook of er ruimte was voor het uiten/bespreken van gevoelens. Zij reageerden allen positief op mijn verzoek. Voor het een na laatste hoofdstuk kreeg ik ook nog de beleving van onze huisarts en de uitvaartbegeleidster. Waarvoor mijn bijzondere dank!! Bauke zelf komt eveneens postuum aan het woord. Niet alleen via mijn herinnering, maar ook via zijn mailverkeer met meerdere vrienden, waarvan enkelen bereid waren om dat met mij te delen.

Voor wie ervoor open wil staan is het laatste deel ‘Nieuw begin’ bedoeld. Geschreven vanuit een – eind 2012 verkregen – geestelijk perspectief op ons bestaan. Sindsdien kon en kan ik meer en meer vanuit dat bredere uitzicht naar onze situatie destijds en zelfs mijn hele leven kijken. Hetgeen ons overkwam is niet toevallig. Is niet zinloos. Kwam niet ‘uit de lucht vallen’. Het had wel degelijk een vooropgezette bedoeling. Maar niet gestuurd door een al dan niet straffende/oordelende god. Voordat we deze incarnatie beginnen, kiezen we in de geestelijke wereld zélf een aantal ontwikkelingsthema’s. Na de geboorte op aarde vergeten we vrij snel wie we werkelijk zijn en dus ook wat we ons hebben voorgenomen. Anders was het verblijf in de materie hier op aarde nogal zinloos. Omdat we een vrije wil hebben kan het zijn dat we gaande het leven van ons eerder gekozen pad afdwalen. Met onze gidsen en andere zielen spreken we echter ook af om ons bij te sturen als we al te erg gaan afwijken. Dat bijsturen is waarschijnlijk hetgeen gebeurde op 12 december 2002.

Tenslotte: dit is geen zelfhulpboek maar een persoonlijk verslag van hoe twee mensen omgingen met het noodlot dat hen ten deel viel. Hopelijk is het wel een inspirerend boek. Een boek dat aanzet tot nadenken over hoe wij in de westerse wereld omgaan met lijden en dood. Ieder mens komt in zijn leven oog in oog te staan met situaties die het uiterste van zijn talenten vragen. Ieder mens gaat daar anders mee om. Dat is afhankelijk van factoren als eerder opgedane ervaringen, vastzittende gedragspatronen, karaktereigenschappen, levensinstelling, opvoeding, opleiding en mate van autonoom kunnen/willen denken, los van de algemene opinie in de peergroup. Ieder mens draagt – mijns inziens – hoe dan ook de verantwoordelijkheid om zijn leven zo bewust mogelijk en naar eigen waarden en normen te leven. In goede en in slechtere tijden. Er zijn al vele boeken geschreven die visies of/en methoden aanreiken die daarbij ondersteunend kunnen zijn. Achterin dit boek vindt u een opgave van dergelijke boeken die mij op weg hielpen en op weg houden. Misschien ook voor u inspirerende kost.

Extra informatie

Extra informatie

ISBN: 9789464610222
Vervanger van: 9789493071360
Hoofdtitel: Bevrijd van dit Leven
Ondertitel: Zelfbeschikking rond de keuze voor levensbeëindiging
Auteur: Bree, Jaska de
Nur: 770 – Psychologie algemeen
Druk: 1
Verschijningsvorm: Paperback / softback
Verschijningsdatum: 14-04-2022
Uitgever: Obelisk Boeken
Prijs: € 23,99
Taal: Nederlands
Illustraties: Ja
Aantal pagina's: 354

14 beoordelingen voor Bevrijd van dit Leven

  1. Marga

    Ik heb het boek uit!! Pffffff… wat een verhaal! En wat kan er op een mens wat afkomen!
    Ik had het boek wel in één ruk uit willen lezen, want het leest prettig met de nodige dosis humor.
    Maar tegelijkertijd zijn het heftige verhalen die Jaska deelt over Bauke zijn herseninfarct en zijn verdere leven. Daardoor was er voor mij ook af en toe bezinning nodig en moest ik het boek echt even wegleggen.
    Misschien komt dat ook door mijn eigen emoties…twee jaar terug is mijn 49 jarige zwager getroffen door een herseninfarct, na een heftige strijd van 6 dagen, heeft
    hij het leven moeten loslaten. Het boek is voor mij dus op sommige onderwerpen “een feest der herkenning”, hoewel het niet grappig was.
    Daarom wil ik Jaska ook bedanken. Door het lezen van haar openhartige, emotionele, onmachtige verhalen en haar manier van schrijven, kon ik door mijn eigen pijn
    gaan en was het lezen van het boek helend voor mij..

    Ik kan het boek zeker aanraden, gewoon aan iedereen die het wil lezen. Het kan een eye opener zijn, als je zelf gezond van lijf en leden bent.
    Hoe het kán zijn als je getroffen wordt door een medisch probleem en daardoor moet leren leven met beperkingen.

    Sterk is het om te lezen hoe het met de schijfster gaat, maar ook wat haar man door moet maken na het herseninfarct. Ook zijn gevoelens en frustraties worden genoemd. Daarnaast aangevuld met ervaringen van vrienden en familie. Completer kun je het niet schrijven.

    Indrukwekkend vond ik het geschrevene over euthanasie. Je moet sterk zijn om iets vast te houden, maar hoe sterk moet je zijn als je het leven los wilt laten en de dood
    wilt omarmen. Ik heb daar heel veel respect voor.
    Daarnaast dat je als partner, het best wilt voor je dierbare en hem zo steunt. Heel moedig!
    Daarom zou ik dit boek ook aanraden aan mensen in het medische circuit en in de uitvaartbranche.

    Het laatste hoofdstuk heb ik met een open mind gelezen en ben geraakt door wat daar staat. Ik vond het moedig van de schrijfster, om dit in haar boek te verweven.

    Dank voor je openheid en eerlijkheid Jaska. Ik wens je alle goeds!!!

    Marga

  2. Bram

    Een echte aanrader, het boek is toegankelijk en inspirerend.
    De strijd die ze gevoerd hebben wordt op een vlotte manier en met een vleugje humor omschreven.
    Vooral het tweede deel “voor wie ervoor open wil staan” vind ik erg inspirerend.

  3. Lezeres uit Haarlem

    Een openhartig en eerlijk boek over de levensweg die Jaska en Bauke gingen sinds het herseninfarct van Bauke. Een indrukwekkende weg, de worsteling heel invoelbaar, hoe te leven met de handicap, de invloed op de relatie, het samen zoeken naar nieuwe wegen, de frustraties, de impact van oude patronen, en ook de moed, omdat alles het licht mag zien. Zelfs het besef dat het geen leven meer is en de bewuste keuze om het Aardse leven te verlaten. Ik heb met bewondering gelezen hoe jullie die weg zijn gegaan.
    Het is geen zwaar boek. Ik vind het een meerwaarde, en ook moedig, dat je je ervaring deelt over je ontwaken omtrent het grotere perspectief van het Aardse leven, de reis van de Ziel, en de liefdevolle steun vanuit andere dimensies. Een troostrijk, verbindend en verdiepend perspectief.

  4. Roos van Straten

    Moeilijk hoor…een recensie schrijven ! Het boek is zo’n open en gedetailleerd verslag over het pad dat jullie gegaan zijn en roept zó veel in mij op en raakt zó veel aan !
    Ik kocht het in een opwelling, omdat buren van mij ook in een dergelijke situatie zitten, nu al 17 jaar. Zij gaan daar uiteraard weer op hun eigen manier mee om.
    Wat heerlijk Jaska, dat jij op een gegeven moment bent ontwaakt en zag dat er méér is achter en na dit leven !
    Je boek heeft mij vele malen ontroerd. Met name ook het gedeelte over rouwen en afscheid nemen terwijl Bauke nog leefde. Hoe mooi dat jullie dat zo konden doen…wat een troost vooraf !
    Veel herkenning had ik ook in het spirituele gedeelte van het boek.
    Ik heb zelf vele ervaringen waardoor ik zéker weet dat het wáár is dat er véél meer is dan dit leven. En dat je begeleid wordt op je zelf gekozen pad en opgevangen wordt als dat hier eindigt !
    Ik wens je nog een mooi leven toe in deze bijzondere tijd, waarin we ons aandeel mogen leveren in het openen van ogen en harten van mensen om ons heen, geholpen door vele zichtbare en (nog) onzichtbare wezens om ons heen !

    Stil maar, wacht maar…alles wordt nieuw, de hemel en de aarde ❣
    Namasté.

  5. Dianne Meijer

    In het begin werd ik direct gegrepen door het waargebeurde verhaal. Na een bepaald stuk, heb ik het boek toch even een tijd weggelegd door de zwaarte van pijn en verdriet waarin ik letterlijk meegezogen werd. Later verder gelezen en ik moest al gauw lachen om de humor waarmee de trieste situatie beschreven werd. Er zitten zeer herkenbare stukken in voor mij. Ik heb zelf een kind met een meervoudige beperking. De stukken waarin Jaska zelf het verhaal vertelt spraken mij het meest aan. Heel goed dat andere mensen nu een idee kunnen krijgen van de worsteling die een beroerte met zich mee kan brengen.

  6. Ina Minnebo

    Geboeid heb ik het gelezen tot en met de laatste bladzijde, om het vervolgens vervuld te kunnen neerleggen.

  7. Annelies van der Stel

    Buitengewoon boek.
    Liefde, is het motto,
    Liefde voor elkaar, voor de medemens , ook als het tegenzit.
    Het vraagstuk euthanasie, en de verbinding met de ongeziene wereld komt ook aan bod.
    Een heel mooie dappere publicatie, waarvan ik hoop dat er veel mensen kennis van gaan nemen en zich herkennen

  8. Diny

    Dank je wel Jaska dat ik een inkijkje mocht nemen in jouw leven en die van Bauke.
    Ik vond het een eerlijk, ontroerend verhaal.
    Ook intiem, om het van zo dichtbij mee te mogen maken,
    althans zo voelde het voor mij.
    Het afsluitende gedeelte van het boek vind ik heel verrijkend,
    Vooral de gesprekken met Léonne Meiresonne.
    Het is altijd fijn om het leven begrepen te hebben.
    Nogmaals, veel dank en ik wens je het allerbeste toe

  9. Wennie de Haan

    Per aspera ad Astra – door de duisternis naar het Licht. Wat een heftig boek. En wat een zwaar pad om te gaan. Diep respect voor de moed om dit kruis op te nemen, samen te dragen en elkaar in liefde overeind te houden. Tot het echt niet meer ging. Toen mocht Bauke zijn Via Dolorosa afsluiten en zich uit zijn gevangenis laten bevrijden. Het was volbracht.

    Dit boek haalde een scala aan gevoelens bij mij naar boven en sloeg me met mijn eigen gedachten over euthanasie finaal van de sokkel. Maar het liet me ook met een zonnige glimlach achter, omdat ik in het afsluitende hoofdstuk ‘voor wie ervoor open wil staan’ veel herkende en besefte: het is niet zo zwart/wit als ik denk, er ligt nog een groot grijs gebied tussen, zonder oordeel van ‘boven’. Dank voor deze eye opener, Jaska!

  10. Machteld van der Lee

    Dit persoonlijk verhaal over het leven na een beroerte is zeer de moeite waard!
    In dit boek beschrijft Jaska op een integere, eerlijke wijze het (dagelijks) leven nadat haar partner Bauke op 50 jarige leeftijd werd getroffen door een beroerte.
    Als lezer werd ik deelgenoot gemaakt van het verdriet, de afhankelijkheid en de rouw om wat niet meer was en wat nooit meer zou kunnen.
    Maar ook de vechtlust, de humor en het doorzettingsvermogen komen in dit verhaal ruimschoots aan bod.
    Veel respect voor de wijze waarop zij samen omgingen met de moeilijke dilemma’s van het gehandicapt zijn en het weten dat het nooit meer wordt zoals het was.
    Jaska schrijft alsof ze hun verhaal aan jou persoonlijk vertelt; gedetailleerd, oprecht, kritisch maar ook met humor en zelfreflectie.
    De fragmenten uit de mails die Bauke stuurde aan vrienden en familie zijn ontroerend en de reacties van de vrienden maken duidelijk dat dit drama ook op hen een grote impact had.
    Ook de laatste periode van Bauke’s leven wordt indringend en eerlijk beschreven.
    Dit boek is een aanrader voor zorgverleners en studenten. Een unieke kans om te lezen welke impact een beroerte heeft voor de degene die dit noodlot treft maar ook voor zijn of haar omgeving.
    Ook het proces van euthanasie beschrijft Jaska indringend en respectvol en kan tot steun zijn voor mensen in een vergelijkbare situatie.
    De afsluiting is verrassend en ook voor de kritische lezer biedt dit deel een interessant perspectief op ons bestaan.
    Ik vind dit boek een echte aanrader!

  11. Tonny van den Bosch

    Wat een indrukwekkend boek! Ook waren er dingen voor mij herkenbaar uit mijn eigen situatie. Daardoor kon ik het boek niet in een keer uitlezen. Het boek is in een zeer prettige schrijfstijl geschreven en nodigt wel uit om door te lezen.
    Grote bewondering heb ik voor hoe mensen, en in dit geval Jaska en Bauke, met zo’n moeilijke situatie kunnen omgaan.
    Ik wens Jaska alle goeds toe!

  12. Marga

    Ik heb het boek uit!! Pffffff… wat een verhaal! En wat kan er op een mens wat afkomen!
    Ik had het boek wel in één ruk uit willen lezen, want het leest prettig met de nodige dosis humor.
    Maar tegelijkertijd zijn het heftige verhalen die Jaska deelt over Bauke zijn herseninfarct en zijn verdere leven. Daardoor was er voor mij ook af en toe bezinning nodig en moest ik het boek echt even wegleggen.
    Misschien komt dat ook door mijn eigen emoties…twee jaar terug is mijn 49 jarige zwager getroffen door een herseninfarct, na een heftige strijd van 6 dagen, heeft
    hij het leven moeten loslaten. Het boek is voor mij dus op sommige onderwerpen “een feest der herkenning”, hoewel het niet grappig was.
    Daarom wil ik Jaska ook bedanken. Door het lezen van haar openhartige, emotionele, onmachtige verhalen en haar manier van schrijven, kon ik door mijn eigen pijn
    gaan en was het lezen van het boek helend voor mij..

    Ik kan het boek zeker aanraden, gewoon aan iedereen die het wil lezen. Het kan een eye opener zijn, als je zelf gezond van lijf en leden bent.
    Hoe het kán zijn als je getroffen wordt door een medisch probleem en daardoor moet leren leven met beperkingen.

    Sterk is het om te lezen hoe het met de schijfster gaat, maar ook wat haar man door moet maken na het herseninfarct. Ook zijn gevoelens en frustraties worden genoemd. Daarnaast aangevuld met ervaringen van vrienden en familie. Completer kun je het niet schrijven.

    Indrukwekkend vond ik het geschrevene over euthanasie. Je moet sterk zijn om iets vast te houden, maar hoe sterk moet je zijn als je het leven los wilt laten en de dood
    wilt omarmen. Ik heb daar heel veel respect voor.
    Daarnaast dat je als partner, het best wilt voor je dierbare en hem zo steunt. Heel moedig!
    Daarom zou ik dit boek ook aanraden aan mensen in het medische circuit en in de uitvaartbranche.

    Het laatste hoofdstuk heb ik met een open mind gelezen en ben geraakt door wat daar staat. Ik vond het moedig van de schrijfster, om dit in haar boek te verweven.

    Dank voor je openheid en eerlijkheid Jaska. Ik wens je alle goeds!!!

    Marga

  13. Jeanne van de Grint

    Wat het boek “Bevrijd van dit Leven” mij gebracht heeft.
    Ik had toch wel een vooroordeel over euthanasie.
    Na het lezen van het hele proces wat Jaska en Bauke doorgemaakt hebben kan ik meer begrip
    opbrengen voor die keuze.
    Ook heb ik bewondering voor hoe ze met deze lijdensweg omgegaan zijn. Dat geeft een
    breder zicht op uitzichtloos lijden.
    Heel belangrijk dat mensen in een vergelijkbare situatie er kennis van nemen dat het je leven
    ook altijd iets brengt, dat het je leven kan verrijken.

  14. YvonneKiowa de Booij

    Heel dankbaar was ik toen ik dit boek mocht ontvangen. In die tijd had ik net een relatie met iemand met hersenletsel, waarvan langzaam de ernst tot mij doordrong. Het was confronterend en zodoende kon ik het boek niet in één keer uitlezen. Maanden later heb ik het weer opgepakt en vond het vooral bewonderenswaardig qua openhartigheid en eerlijkheid. De manier waarop Jaska hun zware proces heeft beschreven en hoe moedig zij zijn geweest om dit pad te gaan. En dan tenslotte het besluit tot euthanasie, zo weldoorvoeld en in liefde. Vooral het laatste hoofstuk was voor mij een prachtig spirituele verdieping, omdat ik ervan overtuigd ben dat wij lichtwezens zijn met een roeping, een doel op aarde. Zo mooi om dan te lezen dat er in het hiernamaals ook weer taken voor ons zijn.
    Maar vooral een pluim hoe Jaska schrijft over al haar zeer persoonlijke ervaringen. Dat is zo hartverwarmend voor anderen. Zeker een aanrader voor mensen die moeten omgaan met hersenletsel en hun verwanten. Misschien wordt dan duidelijk dat er nog veel wèl kan en hoe je kunt zoeken naar jouw ontwikkelingspad in dit leven. Er is altijd hulp. Er zijn altijd nieuwe keuzes vanuit vrije wil. Je kwetsbaar durven opstellen en hulp gaan vragen..hoe moeilijk is dat en eigenlijk verdien je dan juist een gouden medaille! Dus deze nog graag overhandigen aan de schrijfster!
    YvonneKiowa de Booij

Een beoordeling toevoegen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Er zijn verschillende versies van mij. Dat wil zeggen: in de kern ben ik steeds dezelfde. Maar afhankelijk van waar ik mij bevind of met wie, voeren andere aspecten de boventoon. In alle versies ben ik in ieder geval een vrouw, bouwjaar 1951. Een behoorlijk zelfstandig opererende, niet op haar mondje gevallen dame, met principes die ik ook hooghoud.

Bijvoorbeeld over de toestand in de wereld. Niet vanuit politiek oogpunt, dat systeem is een aflopende zaak. Van die kant valt weinig te verwachten, verstrikt als men is in de belangen van zoveel anderen die over het geheel genomen niet bepaald het beste voor hebben met de mensheid als geheel. Het economische uitbuitingssysteem is sterk verankerd. Maar: hoop doet leven….

Nee, mij gaat het om de toestand van de mensheid. De staat waarin wijzelf verkeren. Het tempo waarin wij in dit Aquariustijdperk bereid zullen zijn om zelf het heft in handen te nemen, tot verandering in ons eigen gedrag en attitude bereid zijn. Door werkelijk in harmonie en vrede, zonder al die vooroordelen, met elkaar te leven.  Gewoon, in je wijk, met je buren, je gezin, je familie, je vrienden, je collega’s. En zo het globale bewustzijn dat we in wezen een geheel vormen, helpen bevorderen. Dat is erg moeilijk. De wereld te verbeteren door jezelf te verbeteren. Ik doe mijn best….  In alle versies van mijzelf ben ik een zangeres, docente en schrijver.  Zolang als ik me kan heugen zing ik. Vroeger kende ik alle Beatlessongs, was sowieso een grote liefhebber van de 60’er en 70’er jaren ‘Dawning of the age of Aquarius’ muziek. Woodstock en haar nazaten. Maar ook van kind af aan gek op klassieke muziek. Met name koorzang. Zing zelf al vanaf mijn 12e in allerlei koren. Vanaf 1986 in grote oratorium koren, die op hoog niveau met professionele dirigenten, solisten en orkesten werken. 20 jaar mocht ik samen met KCOV Excelsior in het Concertgebouw in Amsterdam twee avonden achtereen de Matthäuspassion voor het voetlicht brengen. En in het najaar een ander machtig koorwerk.

Vanaf 2006, na de emigratie naar Fryslân, met wijlen mijn lief Bauke, die op zijn 50e uit het niets voorgoed enkelzijdig verlamd raakte door een herseninfarct, ging ik zingen bij Oratorium Vereniging Bolsward. Met het grootse genoegen zong ik met dat koor de mooiste oratoria. Waaronder wederom jaarlijks de Matthäuspassion. Helaas koos het bestuur ervoor om alle coronamaatregelen inclusief qr code na te volgen. En ben ik april 2021 met pijn in het hart opgestapt. Zingen houdt mij niet alleen gezond, maar ook op de been. Ik verheug me erop in de komende nieuwe wereld met gelijkgestemden een octaaf hoger te kunnen zingen.

Schrijver ben ik ook altijd al geweest. Als kind al schreef ik verhalen. Een boek zelfs, nooit uitgebracht hoor, over ‘Het mannetje dat geen mannetje was’. Veel later het teruglezend zag ik pas dat het over een figuur ging die overduidelijk buiten de boot viel en zoekend naar het geluk bij allerlei groeperingen de deksel op zijn neus kreeg en zelfs verstoten werd. Niet vreemd dat zo’n kind het in zich had om missiewerk te gaan doen. Niet om het geloof te verspreiden hoor, neen! Maar om via sociaalpedagogische hulpverlening niet alleen psychiatrische patiënten, ‘moeilijk opvoedbare kinderen’ en gedetineerden te helpen, maar zelfs ook om de hulpverlening zelf te verbeteren.

‘Dus’ werd ik, na mijn studie en veldwerk, docent methodiek van het Inrichtingswerk, later Sociaal Pedagogische Hulpverlening, aan (voorheen) de sociale academie De Karthuizer in Amsterdam. Maar het curriculum voldeed niet geheel aan mijn maatstaven, dus besloot ik om zelf een studieboek te schrijven. De Professionele Inrichtingswerker geheten. Want zowel in de praktijk als op de opleidingen zag ik mensen die zelf vaak erg onzeker waren over de kern en de waarde van hun beroep. Zich vaak lieten ondersneeuwen door andere disciplines in een inrichting. Zelf verantwoordelijkheid nemen, je goed verdiepen in de methodiek van teambegeleiding, van instellingsorganisatie en –beleid, zodat je goed beargumenteerd je beroepsstandpunt kenbaar kon maken, vond ik essentieel binnen dat beroep. Emancipatie van mijn beroepsgroep- en daarmee de verbetering van de kwaliteit van deze specifieke hulpverleningsvorm- werd mijn grootse missie. Mijn grootse blinde vlek was echter dat het even belangrijk was om op die missie medestanders te krijgen die op posten zaten waar ze een verandering mede konden bewerkstelligen. Ik besteedde te weinig aandacht aan de acceptatie van mijn methodiek. En zoals de vergelijking E= K x A zegt is werken aan acceptatie (A) van een goed idee soms even belangrijk als de kwaliteit(K) ervan. E, het effect van iets wat je inbrengt, hangt daar vaak nauw mee samen.  De A factor is niet belangrijk in een zeer urgente situatie. Als er een huis in brand staat, ga je niet eerst met omstanders overleggen of iedereen het wel een goed idee vindt om de brandweer te bellen of mensen uit het huis te redden. Dan heeft K absoluut voorrang. Maar in veel andere gevallen, zoals mededocenten betrekken in het schrijven van een methodiekboek, is het beter om de acceptatiefactor met een grote A te schrijven. Ik schreef na het eerste studieboek nog vier anderen voor het HBO-SPH. Door de covidhoax en alles wat daarachter schuilgaat, ben ik ervan overtuigd dat het niet accepteren van destijds door mij voorgestelde emancipatorische veranderingen mede kwam doordat dit niet in het straatje van de organisatie paste. Schrijven is een passie. Maakt- niet- uit -wàt is een overdrijving, maar ik vond en vind het heerlijk om zaken die mij raken (nee, een dichter ben ik niet) schrijvend aan anderen kond te doen. Fictie of non-fictie. Heb ook van huis uit de ijzeren discipline om dat te volbrengen. Want het is heerlijk, maar eenzaam werk.  Ik schreef ook fictie. In 1996 kwam er bij uitgeverij L.J. Veen een korte verhalenbundel uit ‘Gek ben je zelf’ met als bron mijn ervaringen in de drie inrichtingen waarin ik had gewerkt.  Ik schreef nog twee romans, maar die zagen niet het levenslicht.

Midden in het schrijven van het laatste deel van de HBO-SPH trilogie Competent Sociaal Pedagogisch Hulpverlenen, bij uitgeverij SWP, eind 2002, stortte mijn leven in. Door de gevolgen van Bauke’s herseninfarct belandde ik zelf en wij samen, in de slachtofferhoek. Bauke was 50, ik 51.

Verslag doen van die ramp die ons trof en de levenslange gevolgen ervan, werd een nieuwe missie. Om mensen die een dergelijk lot trof een hart onder de riem te steken. Te laten zien dat hetgeen je allemaal meemaakt, en vooral, voelt, niet raar of abject is. Dat het volstrekt normaal is om je afwisselend razend, hoopvol, verdrietig, diep somber of verlaten te voelen. Ik hoop dat ik in deze missie geslaagd ben. Voor degene die ervoor open staat bied ik in het laatste deel ook een geestelijk perspectief.

Dit is in de kern Jaska de Bree.  Andere, wisselende, aspecten zitten in de categorieën: eigenwijs, betrokken, empathisch, ongeduldig, moedig, wantrouwend, lief, spraakzaam, betrouwbaar, recht door zee, controlebehoeftig, perfectionistisch, dominant, belezen, geestig, creatief, ruimdenkend, leergierig, nieuwsgierig, enthousiast en opdringerig. De mate waarin en óf ik dat aan anderen toon, is aan anderen om over te oordelen.

Ik hoop dat u nader wilt kennis maken met de schrijver en sociaal pedagoog Jaska de Bree middels dit boek: ‘Bevrijd van dit Leven’. Een groot aantal leesfragmenten geven u een goede indruk van het geheel en wellicht vindt u het leuk om de columns die ik van augustus 2020 t/m januari 2021 schreef te lezen. Er komen er vast nog meer aan. Te vinden op de columnspagina onder de ‘auteursknop.’.

Jaska de Bree